Sluis telt 53 zaken, waarvan er 43 openingstijden publiceren, 81 procent. Daarvan opent 98 procent op zondag, het hoogste aandeel dat wij in heel Nederland hebben gemeten, en slechts 12 procent werkt na elven door. Zonder online aanwezigheid zit 15 procent.
Die twee cijfers horen bij elkaar. Sluis is een dagplaats: men komt hier winkelen en eten, en men gaat weer. De zondagsvrijstelling geldt hier al sinds ten minste 2004 voor het hele grondgebied van de gemeente en voor het hele jaar, met het toerisme als grond, en in 2008 vatte een wethouder het zo samen dat de winkels maar twee dagen per jaar dicht zijn, met kerst en nieuwjaar. Zondagsrust, zei zij erbij, is in deze streek nooit gebruik geweest.
Waar die klandizie vandaan komt is bekend: over de grens. Voor de hele gemeente is becijferd dat Belgische bezoekers zo’n vijfde van de winkelomzet en bijna een derde van de horeca-omzet leveren.
Het plaatsje zelf is klein: 2.392 inwoners, van wie 33 procent boven de vijfenzestig. Het groeide ooit als voorhaven van Brugge; van die tijd rest het stadhuis met belfort, het enige Nederlandse raadhuis met een Vlaamse klokkentoren, waarin een mannetje uit omstreeks 1424 de uren slaat.
In oktober 1944 ging bijna negentig procent van de huizen verloren. Bij de wederopbouw hield men het middeleeuwse stratenplan aan.